Over Heleen

Mijn eerste woordje was waarschijnlijk ‘paard’. Waar het virus vandaan kwam, weten mijn ouders niet. Maar in elke vakantie moest er wel een paard aan te pas komen. En jarenlang beleefde ik veel plezier aan de pony’s op de kinderboerderij.

Toen ik 15 was, mocht ik eindelijk op paardrijles. Elke cent ging eraan op. Ik was de gelukkigste mens op aarde.

Toen ik 21 was, kreeg ik een verzorgpaard dat ik zelf mocht opleiden. Dat ging heel goed. Ik was inmiddels afgestapt van het ‘handjes laag’-principe en leerde mezelf hoe het volgens mij moest. Ik voelde dat dit niet was wat ik zocht en zag het ook niet terug in de hoger opgeleide dressuursport.

Ik merkte bijvoorbeeld dat mijn paard naar rechts kijkend wel ontspande en naar links niet. Dus dan deden we dat, want dat reed fijn. Later kwam ik erachter dat ik op het goede spoor had gezeten. Maar het was nooit door anderen bevestigd.

Helaas dwaalde ik weer van dat spoor af toen ik met mijn eerste echte eigen paard bij een ZZ-Zwaar-ruiter ging lessen en ook op die stal werkte. En jawel… de handen moesten weer laag.

Ik deed toch maar wat ze zei. Zij was ZZ-Zwaar en ik was B.

Mijn paard ging protesteren en zelfs piepen. Hij moest erdoorheen…

Maar waardoorheen?

Later ging hij onder het zadel onverklaarbaar onregelmatig lopen. Een geïrriteerde rechterpees. Een beetje rust en weer rijden. Maar het bleef steeds met tussenpozen terugkomen.

Nu weet ik dat ik mijn paard kapot heb gereden. Dat doet pijn. Het is pijnlijk om toe te geven dat ik niet goed bezig was, dat ik niet op tijd tegen mijn instructeur heb gezegd: tot hier en niet verder, en dat ik de fout niet bij mezelf heb gezocht.

Ik kreeg een nieuw paard, maar nog geen nieuwe instructeur. Dit paard was wat duidelijker en stond al snel stijl overeind. Hij wilde niets meer voor mij doen.

Een wereld ging voor ons open

Op 1 januari 2001 heb ik Karmie Stroeve gebeld. Zij woonde bij mij om de hoek en we kenden elkaar van het rijden op het strand.

Karmie was net in aanraking gekomen met Antoine de Bodt. Een gezamenlijke vriendin had een paard met hoefkatrolontsteking en was daardoor bij Antoine terechtgekomen. Er ging een wereld voor ons open!

Door het paard verticaal in evenwicht te brengen, kon ontspanning en balans ontstaan. Bovendien bleek deze manier van trainen een oplossing te bieden voor veel lichamelijke problemen bij het paard.

Karmie reisde jarenlang naar Antoine in België. Als ze thuiskwam, gaf ze mij les. Vanaf dat moment werd alles anders.

De handen mochten weer omhoog. Mijn paard mocht echt wel eens naar buiten kijken om te kunnen ontspannen.

Nu weet ik waarom. Wat gaaf!

Ik won bijna iedere wedstrijd. Alles ging vanzelf. Mijn zelfvertrouwen groeide, en dat van mijn paard ook. Nooit meer ruzie met een paard!

Mijn eigen weg

Kort daarna ben ik voor mezelf begonnen. Rond 2006 hebben Karmie Stroeve, Antoine de Bodt en Mireille de Hoed een instructeursopleiding rechtrichten opgezet. Ook daar heb ik mijn certificaat in het rechtrichten behaald.

Inmiddels heb ik vele paarden en ruiters weer op het rechte spoor mogen zetten en veel paarden mogen helpen rechtrichten.

Lesgeven is mijn passie geworden.

Ik vind het prachtig om te zien hoe een paard en ruiter elkaar steeds beter leren begrijpen. Hoe spanning plaatsmaakt voor ontspanning, onzekerheid voor vertrouwen en moeite voor meer gemak.

En misschien is dat wel de mooiste ontwikkeling: dat je niet alleen leert hoe je een paard moet rijden, maar vooral leert begrijpen wat je paard nodig heeft.